Lech

Pierwszym motocyklem skonstruowanym i seryjnie produkowanym w Polsce był Lech, wytwarzany w Opalenicy w latach 1929–1932. Projekt opracował inż. Władysław Zalewski, a konstrukcja – jak na realia okresu międzywojennego – była nowoczesna i solidna. Motocykl wyposażono w dwucylindrowy silnik widlasty o pojemności około 500 cm³, który zapewniał dobre osiągi i miał potencjał rozwojowy, pozwalający myśleć o szerszym wdrożeniu go zarówno na rynek cywilny, jak i z przeznaczeniem dla służb mundurowych.

Fabryka Lech, mimo niewielkiej skali produkcji, tworzyła motocykl z ambicją dorównania uznanym markom europejskim. Konstrukcja cechowała się solidną ramą, klasycznym zawieszeniem sprężynowym i starannym wykonaniem elementów mechanicznych. Producent zabiegał również o zainteresowanie Wojska Polskiego, licząc na zamówienia wojskowe, które mogłyby zapewnić stabilność finansową oraz rozwinąć produkcję na większą skalę.

Ostatecznie jednak projekt został przerwany. Na przeszkodzie stanął wielki kryzys gospodarczy, który w znaczącym stopniu dotknął polski przemysł, a także brak jednoznacznych decyzji ze strony wojska dotyczących zakupu motocykli Lech. W rezultacie wyprodukowano jedynie kilkadziesiąt egzemplarzy, co sprawiło, że motocykle te stały się dziś niezwykle cennymi i rzadkimi świadectwami początków polskiej motoryzacji.

Motocykl Lech, mimo krótkiej historii i niewielkiej skali produkcji, zapisał się na trwałe w dziejach rodzimej techniki jako pionierski projekt i jeden z symboli polskiej myśli inżynieryjnej okresu międzywojennego.